Derman Arardım Derdime

Derman aradım derdime, derdim bana dermân imiş,
Bürhan aradım aslıma, aslım bana bürhan imiş.

Sağı solu gözler idim, dost yüzün görsem deyu,
Ben taşrada arar idim, ol can içinde can imiş.

Öyle sanırdım ayrıyem, dost ayrıdır ben gayrıyem,
Benden görüp işiteni, bildim ki ol canan imiş.

Savm-u salât-ı hac ile, sanma biter zâhid işin,
İnsan-ı kâmil olmaya, lâzım olan irfan imiş.

Kanden gelir yolun senin, ya kande varır menzilin,
Nerden gelip gittiğini anlamayan hayvan imiş.

Mürşit gerektir bildire, Hakk’ı sana hakk-el yakîn,
Mürşidi olmayanların bildikleri gümân imiş.

Her mürşide dîl verme kim yolunu sarpa uğratır,
Mürşîdi, kâmil olanın yolu gayet âsân imiş.

İşit Niyâzî’nin sözün, bir nesne örtmez hak yüzün,
Hak’tan açık bir nesne yok, gözsüzlere gizli imiş.

Niyâzî Mısrî