Benim Canım Uyanıktır

Benim canım uyanıktır, dost yüzüne bakan benim,
Hem denize karışmağa, ırmak olup akan benim.

Irmak gibi ben çağlarım, gah gülerim gah ağlarım,
Nefsim cigerin dağlarım, kibr-ü kini yıkan benim.

Kırdım bu nefsin çerisin, bir ettim burc-u barusun,
Pak eyledim içerisin, mülketini yuyan benim.

Ben hazrete tuttum yüzüm, ol aşk eri açtı gözüm,
Gösterdi bana kend-özüm, ayet-i küll denen benim.

Şah didarın gördüm ayan, gümansızım belli beyan,
Kafir ola inanmayan, ol didara bakan benim.

Benim durur bu cümle iş, hikmet ile bu yaz-ı kış,
Ben bilirim yad-u biliş, ırılmazsız duran benim.

Bu cümle canda oynayan, damarlarında kaynayan,
Külli lisanda söyleyen, külli dili diyen benim.

Nemrud od’un İbrahim’e, ben bağ-u bostan eyledim,
Küfür yüzünden doğuban, yine od’u yakan benim.

Ol Hallac-ı Mansur ile, söyler idim Ene’l Hakk’ı,
Hem yine onun boynuna, dar urganın takan benim.

Ol Hak Habibi Mustafa, Mirac’a edecek sefer,
Ol dem canım fikr eyledim, ol sırrını duyan benim.

Şimdi adım Yunus durur, ol demde İsmail idi,
Ol dost için Arafat’a, kurban olup çıkan benim.

Bu çarh benim hükmümdedir, her kanda ben oturmuşum,
Mülk benimdir hükm-ederim, yapan benim yıkan benim.

Sa’d benim Said benim, Yunus dahi benimledir,
İlm-i ledündür üstadım, ol esrarı duyan benim.

Yunus Emre